เส้นทางจากเกาหลีใต้ไปจนถึง Washinton DC นั้นใช้เวลาประมาณ 14 ชั่วโมง นับเป็นการเดินทางที่ยาวนานมากเลยทีเดียว เพราะบางคนบอกนั่งรถจากกรุงเทพไปหัวหินก็เมื่อยมากแล้ว

แต่จะทำไงได้… เพราะมันก็เป็นการเดินทางที่เกือบจะเร็วที่สุดของโลกแล้ว จะให้นั่งเรือหรือเดินก็คงลำบากไปหน่อย นั่งๆไปเหอะอย่าบ่นมาก นานกว่านี้ก็เจอมาแล้ว

ที่บอกว่านานกว่านี้ เพราะจะมาโฆษณา (แบบไม่ได้ตังค์สักบาท) รถของบริษัท กรีน บัส ที่วิ่งจาก ภูเก็ต ไป เชียงใหม่ ซึ่งบูมก็เคยใช้บริการอยู่สองครั้ง

รถออกจากจังหวัดภูเก็ตตอนบ่ายสามโมง ไปถึงสถานีขนส่งอาเขตที่เชียงใหม่ก็บ่ายโมงพอดี… กำลังสงสัยกันใช่ไหมว่าทำไมเร็วอย่างนี้ ออกบ่ายสามถึงบ่ายโมง นั่งย้อนเวลากันเลยทีเดียว โอ้ว..ไทม์แมชชีนถือกำเนิดแล้วววว

อย่าเพิ่งส่ายหัวแล้วด่าผมว่าไรสาระเลย : )  ที่จริงมันก็คือการนั่งรถยาว 22 ชั่วโมงข้ามประเทศ ข้ามวันข้ามคืนกันเลยทีเดียว

แต่ความนานของการนั่งรถภูเก็ต-เชียงใหม่นั้น มันก็ยังไม่รู้สึกเหนื่อย และเพลียเท่ากับการนั่งเครื่องบินแบบนี้… ซึ่งถ้าคิดดูให้ดีแล้ว การบินข้ามโซนเวลาคงจะเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้ร่างกายคนเราอ่อนล้า

และเป็นที่มาของอาการที่เค้าเรียกกันว่า Jetlag ที่จะทำให้คุณรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นซอมบี้เดินได้ >_<

ถ้าร่างกายแข็งแรง ฟิตๆหน่อย นอนพักสักคืนก็หายดีแล้ว แต่ถ้าเป็นคนไม่แข็งแรงนัก ก็คงจะจ๋อยไปประมาณ 2-3 วัน

เพราะงั้นเห็นเพื่อนใครนั่งเครื่องบินไกลมากๆแล้วเงียบๆซึมๆ อย่าไปสงสัยว่าเค้าเป็นอะไรมาก ปล่อยมันซึมไปก่อน เดี๋ยวมันหายเหนื่อยก็กลับมาดี๊ด๊าเองแหละจ๊ะ : )

อากาศแรกที่โดนตัวหลังเดินออกจากเครื่องบินก็คือ หนาวจังวะ ! ….แต่นั่นก็เป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆของการผ่านอุโมงค์งวงช้าง และก็เข้าสู่สนามบินต่อไป

บรรยากาศสนามบินยังคงเหมือนกับที่บูมเคยมาเมื่อปีก่อน และมันยิ่งมีบางสิ่งที่ตอกย้ำอย่างชัดเจน

บูมว่า โซล กับ เชียงใหม่ มีอะไรบางอย่างเหมือนกัน… นึกออกกันไหม ???

ลองมองบนท้องฟ้ากันดูสิ เธอเห็นท้องฟ้านั่นไหม ฉันเก็บมันไว้ให้เธอ (- -”)… คือตั้งแต่ปีก่อนจนถึงปีนี้ บูมก็ยังเห็นหมอกควันปกคลุมเต็มท้องฟ้าของเมืองแห่งนี้ เหมือนกับที่บูมเจอที่เชียงใหม่

แต่ดูแล้วที่นี่จะดีกว่าเชียงใหม่(ช่วงแย่หนัก)อยู่หน่อยหนึ่ง เพราะบูมยังคงมองเห็นแนวเขาที่อยู่ไกลๆได้จากสนามบิน

แต่ที่เชียงใหม่ แม้แต่ดอยที่อยู่ข้างมหาวิทยาลัย ยังมองไม่เห็น !

ก็ไม่ทราบว่าเป็นช่วงนี้ของทุกปีรึปล่าว ในช่วงรอยต่อหน้าหนาวเข้าหน้าร้อน แต่มันก็ทำให้ท้องฟ้าหมดสวยงามไปพอสมควร…

แต่!!! ยังไงก็ตาม!!!  สาวเกาหลี ก็ยังสวย น่ารัก มีสเน่ห์ เหมือนเดิมครับ : )

หลังสิ้นเสียงกัปตันประกาศจะนำเครื่องบินขึ้น Take-off … มันก็เป็นโอกาสสุดท้ายที่บูมจะได้ใช้กล้องถ่ายภาพ เพื่อเก็บรูปของสนามบินแห่งนี้เอาไว้ (หลังจากนั้นต้องแอบถ่าย ^_^) และคงอีกนานกว่าจะได้กลับมาอีกครั้ง

ถึงแม้จะไปเป็นปีที่สองแล้ว แต่ก็เป็นครั้งแรกที่ได้วิ่งในสนามบิน เนื่องจากมีเหตุบางอย่างทำให้ได้ไปผ่านด่านตรวจช้า และที่ด่านก็ยังมีคน เยอะมากกก (โคตร พ่อ โคตร แม่ เยอะ )

จึงอยากจะแนะนำอีกครั้งถึงใครก็ตามที่อยากขึ้นเครื่องอย่างสบายใจ และไม่อยากเหนื่อย (หรืออยากจะฝึกวิ่งก็ไม่ว่ากัน) ให้เผื่อเวลาไว้สักสองชั่วโมงในการผ่านด่านขาออก เพราะบทที่คนจะเยอะ จากที่เห็นมันน้อยๆอยู่ เค้าก็โผล่กันมาจากไหนไม่รู้  – -”

การเดินทางในครั้งนี้ แม้ว่า ความอยากไป จะยังเต็มเปี่ยมในหัวใจเหมือนเดิม แต่อารมณ์และความรู้สึก มันต่างจากครั้งแรกลิบลับ

ความตื่นเต้น ความสนุก ความอยากรู้ว่าอเมริกามันดีแค่ไหน แทบจะหายไปหมด ไม่รู้ว่าเพราะโตขึ้น หรือหมดความท้าทายกับ ความไม่รู้ ไปซะแล้ว

บางที ความไม่รู้ มันก็ทำให้คนเรามีความสุขเหมือนกันนะ เรื่องบางเรื่องรู้มากไปก็ลำบาก เหนื่อยใจป่าวๆ

อย่างที่กรณีนี้ บูมก็ไม่รู้ว่าที่นั่งของบูมจะว่างทั้งสองเบาะ จนกระทั่งเครื่องเตรียมบินขึ้น จึงได้รู้ว่า สวรรค์ของกูอยู่ตรงนี้แล้ว

ใครเคยเดินทางแล้วเบาะข้างๆไม่มีคนนั่ง จะรู้ดีว่ามันนอนสบายขนาดไหน ฮ่าาาา : )

และด้วยความที่รีบอยากจะมากรุงเทพ เพราะมีอะไรหลายๆอย่างที่ต้องมาเคลียร์ที่นี่ บูมก็เลยให้เจ้าหน้าที่ช่วยเร่งวีซ่าให้หน่อย

หลังจากแอบสอบถามข้อมูล รู้แค่ว่าวีซ่าจะส่งกลับมาที่ไปรษณีย์แม่ปิง เพื่อเตรียมส่งไปให้ผู้ที่ผ่านสัมภาษณ์ เป็นประจำทุกวันอังคารและพฤหัส ถ้าโชคดีวันพุธก็จะได้นำจ่าย หรือถ้าโชคร้ายก็วันศุกร์

โบราณว่าไม่เข้าถ้ำเสือก็ไม่ได้ลูกเสือ ไม่เข้าหาแม่ยายก็ไม่ได้ลูกสาว… บูมก็เลยต้องไปดักรอที่ไปรษณีย์แม่ปิงตั้งแต่วันอังคาร กะว่าของมาจะแอบขอมาก่อนเลย

ไปถึงบ่ายสามโมง กลัวไปรษณีย์ปิด แต่กลับได้รู้เพิ่มว่า จริงๆที่นี่มันปิดทุ่มนึงจ๊ะ (ความรู้ใหม่ – -)

หลังจากสอบถาม ก็รู้ว่าของจะเข้ามาตอนสี่โมง ให้รอซักกำ (รอสักครู่ครับ) แล้วก็นั่งรอ….. เคยรู้สึกกันไหมว่าเวลาเรารออะไรบางอย่าง นาฬิกาจะเดินช้ามาก

จนถึงสี่โมงเย็น ของก็เข้า เราก็ดีใจใหญ่ รีบไปติดต่อเป็นคนแรก

ก็ได้ซองใส่ Passport กลับคืนมา อย่างที่เห็นในภาพ ตรวจเช็คดูก็มีวีซ่าเรียบร้อย พร้อมกับใบ DS-2019 ทีนี้ก็พร้อมจะเดินทางแล้วล่ะ…

เลยขับรถเลยไปอีกนิดนึงถึงอาเขต… พี่ครับ ไปกรุงเทพพรุ่งนี้ มีรถว่างป่าวครับ  : )

แต่ติดที่ครั้นจะไปสอบทุน กพ. (ทุนรัฐบาล) ก็สู้คนเก่งเค้าไม่ได้ พอจะเอาทุน พก. (ทุนพ่อกรู) ก็มีน้อยเกินไปซะอีก ช่วงเวลานี้มันเลยสำคัญครับ

มันสำคัญตรงที่ว่า ช่วงนี้เป็นช่วงรับสมัครทุนของมหาวิทยาลัยในต่างประเทศเค้าแหละครับ มีข่าวเข้ามานับสิบทุนต่อวันเลยทีเดียว จนบูมที่รับงานแปลตรงนี้อยู่ทำแทบไม่หวาดไม่ไหว ต้องทยอยขอผ่อนผันไปเรื่อย : )

เอาเป็นว่าใครที่มองหาทุนเรียนต่อเมืองนอก และยังหาไม่ได้ เชิญได้ที่ www.Scholarship.in.th น่ะครับ บูมทำงานให้เว็บนี้อยู่ ไม่รู้เค้าไปหาทุนมาจากไหนเยอะแยะ ดูเหมือนจะเยอะที่สุดในไทยแล้วแหละ !!

เผลอๆคุณอาจจะกลายเป็นคนเก่งคว้าทุนดีๆไปสักทุนก็ได้… เพราะคนอื่นสมัครไม่ทันเรา ฮี่ๆ

ที่เขียนถึงเว็บนี้เพราะว่าผมเพิ่งวางสายจากพี่เว็บมาสเตอร์ของเด็กดีไป เนื่องจากตอนนี้เว็บกำลังหาคนไปทำงานในส่วนของ Study Abroad อยู่ แล้วผมก็แจ้งความสนใจงานเข้าไป พี่เค้าเลยติดต่อกลับมา

แต่…หลังจากคุยกันสักพักนึง ปรากฏว่าตำแหน่งที่เว็บต้องการจ้างนั้นเป็นพนักงานประจำ ส่วนที่ผมอยากจะทำนั้นเป็นลักษณะของฟรีแลนซ์มากกว่า เนื่องจากยังเรียนอยู่เชียงใหม่และยังไม่จบ ทำให้เข้าไปนั่งในออฟฟิศไม่ได้ จึงต้องตอบปฏิเสธไป

ใจจริงก็อยากจะทำอยู่นะ เพราะตอนนี้ก็ทำเว็บในด้านนี้อยู่แล้ว ถ้าได้เข้าไปทำกับ Dek-D ก็เหมือนการเอาความรู้เดิมไปต่อยอดกับทีมงานที่เป็น ‘มืออาชีพ’ มากกว่า คิดว่ามันน่าจะให้ประสบการณ์อะไรดีๆขึ้นมาอีกเยอะเลย น่าจะทำให้งานเว็บไซต์ของผมเองพัฒนาขึ้นไปอีกด้วย

เสียดายจัง (-. -”)

ฟอร์มอันร้อนแรงและการไล่เก็บคะแนนจากทีมเล็กๆเป็นกอบเป็นกำของราชันย์ชุดขาว ทำให้แม้ว่าจะไม่สามารถเก็บชัยชนะจาก Barcelona ในเกมลีกได้เลย… แต่ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้คะแนนของพวกเขานำห่างบาร์ซ่าถึง 13 คะแนน !!!

ถึงแม้ว่าบาร์ซ่าของผมจะแข่งน้อยกว่านัดหนึ่ง แต่เกมคืนนี้ที่จะต้องเปิดบ้านรับการมาเยือนของ Valencia ก็ไม่ใช่งานง่าย…และประกอบกับปัญหาผู้เล่นบาดเจ็บกว่าครึ่งทีม ทำให้เกมนี้ยิ่งยากเข้าไปใหญ่

ถึงแม้ว่าจะเก็บชัยชนะผ่านไปได้ แต่เมื่อมองไปยังแต้มที่ยังห่างอยู่ถึง 10 คะแนน และขุมกำลังที่เหลือของทีมเจ้าบุญทุ่ม ที่น่าปวดหัวเหลือเกิน

มาดูกันว่าตอนนี้ผู้เล่นที่ไม่สามารถลงสนามได้มีใครกันบ้าง Villa, Affelay, Xavi, Iniesta (บาดเจ็บ) และในส่วน Daniel Alves รวมไปถึง Mascherano ที่ติดโทษแบน

ดูไปแล้วก็น่าหนักใจ ถึงการขาดหายไปของตัวจริงเกือบครึ่งทีม… และคงจะทำให้การเบียดแย่งแชมป์ลาลีกาในฤดูกาลนี้ อาจจะหมดความสนุกไปก่อนช่วงโค้งสุดท้าย หากว่า Real Madrid ยังคงทำผลงานได้ดีไม่มีสะดุด

อย่างไรก็ตาม ในฐานะแฟนบอลก็คงต้องเชียร์กันให้ถึงที่สุด….ด่านแรกคือการลุ้นให้ทีมผ่าน Valencia ไปได้ในคืนนี้ และลดช่องว่างของคะแนนให้น้อยลง  : )

แต่ว่า ภายใต้ความร้อนแรงของการเล่นอันเร้าใจของ Lin การบุกสุดมันส์ของ Knicks หรือไม่ว่าจะเป็นการดั๊งกระจายของ Clippers ก็ตามที

จะมีใครรู้รึปล่าวว่า ทีมแก่ๆ ที่มาเนิบๆ เงียบๆ ดูน่าเบื่อ ชวนหลับ อย่าง San Antonio Spurs ที่เมื่อเช้าเพิ่งบุกไป Staple Center และดับซ่า Griffin and the Gangs ไปอย่างเฉียดฉิวด้วยสกอร์ 103-100… โดยต้องเล่นจนถึงช่วงต่อเวลากันเลยทีเดียว

ทำให้ตอนนี้ Spurs ยังสร้างสถิติทีมที่ชนะติดต่อกันมากที่สุดในลีกฤดูกาลนี้ ด้วยสถิติชนะติดกันถึง 10 นัดเข้าไปแล้ว!!! (ขออวยหน่อยเห๊อะ) และหวังว่าจะเดินหน้าคว้าชัยต่อไปครับ

แถมด้วยไฮไลต์จากเกมเมื่อเช้า ดูแแค่ไฮไลต์ก็สนุกมากแล้ว…ขอบอกว่าในเกมยิ่งกว่านี้หลายเท่าครับ

ปล.แฟน Spurs ลงชื่อไว้ด้วยนะ จะได้รู้จักกันไว้ : )

มีเด็กคนหนึ่งชื่อวิลเลียม อายุ 14 ปี อาศัยในรัฐ North Carolina เขาไปโรงพยาบาลแล้วก็นั่งรอแพทย์เหมือนปกติ แต่สิ่งที่ไม่ปกติก็เกิดขึ้นเมื่อเขาเก็บ iPod ได้หนึ่งเครื่อง

ถ้าเป็นคุณล่ะจะทำไง คุณหรือผมก็ต้องหยิบไปถามคนแถวนั้นว่าของใคร ถ้ายังไม่เจอเจ้าของก็ไปประสานงานกับโรงพยาบาลให้ช่วยตามหา แต่…

เมื่อวิลเลียมค้นๆดูข้างใน ก็พบว่าเป็นของนายทหารชื่อจ่าเคอร์ทิส ซึ่งส่ง iPod เครื่องนี้กลับมาบ้านที่ Louisiana ห่างออกไปกว่า 1,600 กิโลเมตร… แล้วมันมาได้ไง ?

วิลเลียมก็เลยสืบค้นต่อไปเรื่อยๆ พบว่าที่จริงแล้วจ่าแกจะส่งมาให้ลูกสาว แต่ไปทำอีท่าไหนไม่ทราบ เครื่องอาจจะโดนขโมยหรือหายไป แล้วคนที่ขโมยหรือเก็บได้ ก็ดันมาทำมันตกไว้อีก (ฮ่วย – -!)

สุดท้ายวิลเลียมเลยให้เจ้าเครื่องนี้ห่างออกไปถึงครึ่งโลก ส่งกลับไปให้จ่าที่อยู่ในอิรัก แล้วจ่าก็ได้รับ iPod ของตนกลับมาสักที

งานนี้เลยจบแบบแฮปปี้เอนดิ้ง… เพราะท้ายสุดแล้ว ด้วยความดีของวิลเลียม ก็ได้ของขวัญเป็น iPod ใหม่เอี่ยมหนึ่งเครื่องมาเชยชม

ผมเองก็เคยทำ Galaxy S หายตอนอยู่ที่อเมริกา ผ่านไปอาทิตย์กว่า…หัวหน้างานแวะมาบอกตอนพักเที่ยงว่า มีคนอีกแผนกหนึ่งเก็บโทรศัพท์ได้ ให้ลองไปดูว่าใช่ไหม และก็ได้คืนมาสภาพสมบูรณ์ทุกประการ จนซึ้งน้ำใจเพื่อนร่วมงานในรีสอร์ทมากกกกกกกก

แล้วคุณล่ะครับเคยมีประสบการณ์ของหายได้คืนแบบนี้กันบ้างรึปล่าว คอมเมนต์กันได้นะจ๊ะ  : )

ปล.แถมด้วยคลิปข่าวเรื่องนี้ เพิ่งหาเจอ (- -”)

มันเกิดขึ้นในวันนี้กับ Air Australia ที่จู่ๆก็ประกาศว่า ธุรกิจของเราไม่ไหวแล้ว ต้องยกเลิกเที่ยวบินทั้งหมด ทำให้ผู้โดยสารจากบาหลี ฮาวาย และที่ภูเก็ตบ้านเรา ตอนนี้ติดค้างอยู่สนามบินไปไหนไม่ได้

ซึ่งเมื่อวานนี้ สายการบิน Qantas ก็เพิ่งประกาศลดพนักงานไปกว่า 800 คน เพราะผลกำไรลดลงเป็นอย่างมาก

ในบ้านเราเอง การบินไทยก็ยังเหมือนปลายแก่ว่ายน้ำเชี่ยว ไม่รู้จะโดนน้ำพัดไปเมื่อไร (บางทีอาจจะเพราะธุรกิจมีนักการเมืองมาเกี่ยวข้องเยอะเกินไป) แสดงให้เห็นถึงภาคธุรกิจการบินของโลกที่ยังไม่มีทีท่าจะฟื้น

ไม่อยากโยงไประดับโลกเท่าไรนัก แต่ดูแล้ว ตราบใดที่ปัญหาเศรษฐกิจสหรัฐและหนี้ยุโรปยังไม่จบ ภาคการท่องเที่ยวก็ฟื้นยากจ๊ะ : )