ตอนนี้กำลังดูเรื่อง: Basketball

หลังจากนัดแรกแพ้ไป 28-17

นัดที่สองก็ (เสือก) แพ้อีก 60-47

ทำให้นัดที่สามกลายเป็นนัดที่ชนะไปก็ไม่มีความหมาย แต่ทำไงล่ะ ถึงจะตกรอบก็ขอชนะซักนิัดเหอะ เอาล่ะครับ นัดนี้ต้องเต็มที่

เราเปลี่ยนแผนกันยกใหญ่ ก็แค่เปลี่ยนจากผู้เล่นชุดที่ดูดีที่สุดเป็นชุดที่ซ้อมกันมากที่สุด

ผลก็ 45-40 ผมทำไป 16 แต้มเหนาะๆ (ขอโม้หน่อย)

ทำให้หยุดสถิติการแพ้ติดกันของทีมเราตั้งแต่ปีที่แล้วไว้เพียงแค่ 8 นัดติด ดีใจว่ะ

ปล.ไว้วันหลังจะเอารูปมาให้ดูนะครับ ถ่ายไว้กล้องเพื่อน
ปล.2 มันทำให้ผมคิดว่า ทีมที่ซ้อมกันเยอะจะมีสิ่งนึงคือ ความเข้าใจกัน ซึ่งการซ้อมน้อยแล้วเอาคนเก่งๆมาเล่นกัน มันจะขาดสิ่งนี้ไปนี่เอง

มันคือการปิดเทอมที่ผมรอคอย

เพราะผมจะได้แข่งบาสเกตบอลปะทะกับพวกผู้ใหญ่ติดๆกันสองรายการเลยทีเดียว (แถวนี้ก็มีแข่งสองรายการเท่านี้แหละ)

ผมกับเพื่อนรวมทีมกันอีกครั้งหนึ่ง เรียกได้ว่าทีมผมเป็นทีมเด็กๆทีมเดียวเท่านั้น

นอกนั้นก็เป็นพวกพี่ๆ น้าๆ ลุงๆ

ซึ่งมันยากเหลือเกินที่จะฝ่าฟัน

พวกผมจึงต้องซ้อมพิเศษ จากนอนเที่ยงคืนตื่นสิบโมง ผมต้องเปลี่ยนมานอน 3 ทุ่มตื่นตีห้าครึ่ง

เพื่อที่จะทำการซ้อมพิเศษ และก็ฟิตร่างกายให้ทันการแข่ง

เริ่มแข่ง 20 มีนา หวังว่าจะได้เล่นนัดชิงในวันที่ 27 ด้วย

หลังจากนั้นก็แข่งอีกรายการหลังวันสงกรานต์

ผมชักจะคันไม้คันมือแล้วสิ

ครั้งนี้ไม่ยอมเป็นแค่ที่สองแน่ แม้มันจะยาก แต่ผมไม่เคยแข่งรายการไหนโดยไม่หวังแชมป์หรอก