ตอนนี้กำลังดูเรื่อง: all about Muzic

เคยลองจินตนาการกันรึปล่าว ว่าภาพของตัวเองในอีก 10 หรือ 20 ปีที่แล้ว ตอนนั้นเป็นแบบไหน ?

มีใครรึปล่าวที่เคยฝันว่าอยากเป็นมนุษย์อวกาศ หรืออาชีพอื่นๆก็ว่ากันไปในตอนเด็ก

อาจจะด้วยสาเหตุอะไรก็แล้วแต่… แล้ววันนี้ยังอยากจะเป็นแบบนั้นอยู่หรือเปล่า ?

แม้ว่าบูมเองก็ไม่ได้เคยฝันว่าอยากเป็นมนุษย์อวกาศ แต่ก็เคยเห็นหลายคนที่มีความฝันอยากเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ทำ

เหตุผลมันเหมือนๆกัน คือเพราะว่าเมื่อเราโตขึ้น เราก็มักจะมีความจำเป็นที่ต้องทำในสิ่งอื่น จำเป็นที่จะต้องทำอะไรที่ทำให้เรามั่นคง อยู่ได้ในโลกนี้ มากกว่าความฝันลมๆแล้งๆ

หลายคนต้องทิ้ง ความฝัน ไป เพียงเพราะมันใช้ในโลกความเป็นจริงไม่ได้ คุณเองก็เหมือนกัน เพื่อนของคุณหลายคนก็เหมือนกัน แม้แต่บูมเอง ก็เหมือนกัน…

เพราะโลกของเรามันเป็นแบบนี้ มันทำให้เราต้องไหลตามมันไป หากเราคิดจะอยู่อย่างมีความสุขกับมัน

บางที มันก็ต้องเสียอะไรไปบางอย่าง เพื่อให้ได้อะไรบางอย่างมา ขึ้นกับว่าการตัดสินใจตอนนั้น ว่าเราคิดว่ามันคุ้มค่าอยู่รึปล่าว ?

คนที่ยังวิ่งตามความฝันของตัวเองตั้งแต่เด็กจนโตได้นั้นถือว่าสุดยอด แต่คนที่ต้องทิ้งมันไปบ้าง ก็ไม่ใช่คนเหลวไหล หรือเป็นพวกขี้แพ้… เพียงแค่เพราะเขามีความจำเป็นให้ทำมันไม่ได้แค่นั้นเอง

โลกมันก็งี้แหละ !

Do you still feel like me
We sit down here and we shall see
We can talk and find common ground
And we can just forget about feeling down
We can just forget about life in this town