ด้วยความหิว และก็ขาที่บอกว่าเมื่อยยยย มาก – -”
สมองเลยต้องสั่งการให้ปากที่มีอยู่ เอ่ยถามคนแถวนั้นว่าพอจะมีร้านอาหารอะไรบ้างไหม… บูมเลยตรงดิ่งเข้าไปหาเหยื่อที่กำลังรอข้ามถนนอยู่ตรงหน้า คำตอบที่ได้คือ
“มีร้านอะไรสักอย่าง ชื่อคาร์เอียร์ๆ อยู่ถัดจากนี้อีก 2 บล๊อค เดินไปนิดเดียวก็ถึงล่ะ”
เราเลยได้กำลังใจให้เดินต่อ นึกว่าสองบล๊อคมันจะใกล้ๆ เล่นเอาเหนื่อยเหมือนกัน แต่หลังจากเดินมานาน ก็มาพบกับแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์อันมืดมิดสักที ที่อยู่ตรงหน้าก็คือ แต่น แตน แต๊นนนนน
Carl’s Junior ร้านอาหารฟาสฟู๊ดที่มีชื่อแห่งหนึ่งของที่นี่ (แต่ทำไมกุไม่รู้จักวะ – -”)
ยังไงก็ตาม เดินเข้าไปฝากท้องก่อนล่ะกัน
ด้วยการสั่งที่เขินๆอายๆ เพราะไม่เคยมาก่อน บูมก็ได้ของกินเป็น Taco ใส้ไก่ทอด เฟร้นฟราย ล่ะก็น้ำโค้ก ส่วนชิ้วได้เป็นเบอร์เกอร์ขนาดควายกิน (ชิ้นใหญ่โคตร) และก็ของจิปาถะกับเครื่องดื่ม
หลังจากอิ่มก็มุ่งหน้ากลับสนามบิน
ปล.ขากลับไม่โง่ล่ะ เพราะรู้ว่ามีรถรับส่งฟรีวิ่งเข้าไปในสนามบิน หลงเดินมาเสียตั้งนาน – -”